Current mood:

melancholy

Ik wil iedereen even bedanken voor de reacties, ik had er eerlijk gezegd niet zoveel verwacht.

Voor alle jonge mensen komt een tijd waarop ze hun grootouders gedag zeggen. De ouderen laten hun nageslacht achter om de wereld over te nemen. Het is verwacht, iedereen weet dat zijn of haar grootouders niet eeuwig leven, maar dat maakt het niet makkelijker. Ik heb vaak het idee dat mensen het minder erg vinden als het een grootouder is die je moet missen. Dat is immers 'normaal'.

Morgen wordt mijn opa begraven, ik weet zeker dat het een prachtige en grootse ceremonie wordt, precies was bij hem past.
We hebben hier prachtige bloemen liggen, paarsblauw met witte rozen. Een lint met onze namen en eentje waarop (wellicht niet zo heel orgineel) staat: "Tot weerziens". Maar het is de waarheid.
Ik zal me morgen mooi maken om mijn opa trots te maken.

Hij was niet oud, 74 jaren. Een hele actieve man met veel plannen, die verstoord werden door een nierkwaal, die ook na een goede operatie niet voorbij ging. De ziekenhuistijd was te zwaar voor een man die gewend is altijd bezig te zijn. Een lang ziekenbed zag hij niet zitten, dus besloot hij naar huis te gaan tegen het advies van de doktoren in, die meenden dat hij hoogstens een week of twee over zou houden als hij dat deed.

Voor mij oma moet dat heel moeilijk zijn geweest. Aan de ene kant wil je immers je geliefde bij je houden, maar als diegene daar dan ongelukkig van wordt?

Hij had het zwaar, de laatste dagen. Jeuk, slecht slapen, wie weet waar mijn opa overal last van had in zijn nachten. Ik had afscheid van hem genomen, vorige vrijdag. Dat was zwaar. Hij zag me en zei haperend mijn naam, met een blijde blik in zijn ogen. Toen besefte ik hoe graag ik wilde dat hj zou blijven, omdat ik hem nog niet goed genoeg kende.
Ik heb op weg naar huis aan een stuk door gejankt.

Dinsdag is hij in zijn slaap overleden. En het was beter voor hem, denk ik. Hij is nu bij de God die hij zo liefheeft, en heeft geen pijn meer.

Maar mijn oma is vandaag ingestort.